Prawo nieruchomości – blog radcy prawnego Dariusza Śmiłka

  • Odszkodowanie za bezumowne korzystanie z rzeczy

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    , , , , ,

    Od kogo i w jakim zakresie należy dochodzić zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy?

    STAN FAKTYCZNY

    W dniu 19 kwietnia 2017 r. zapadła uchwała Sądu Najwyższego podjęta
    w powiększonym składzie tj. siedmiu sędziów (sygn. akt: III CZP 84/16), w której przyjęto, że korzystanie z nieruchomości przez posiadacza samoistnego, który oddał rzecz do używania najemcy, polega wyłącznie na pobieraniu pożytków cywilnych
    (art. 224 i 225 k.c.).

    Z uwagi na brak regulacji ustawowych, Sąd Najwyższy zaakcentował w uzasadnieniu niekorzystne skutki nieuchwalenia ustawy reprywatyzacyjnej. Brak przepisów w tej materii zmusza bowiem do dokonywania oceny sytuacji prawnej osób dotkniętych powojennymi aktami nacjonalizacyjnymi, jedynie przy uwzględnieniu obowiązującego prawa i w granicach jego reguł. Zatem Sąd Najwyższy nie mógł kierować się względami natury celowościowej, zasadami słuszności czy potocznie rozumianej sprawiedliwości, pomimo że komentowana sprawa, zdaniem wielu, tego właśnie wymaga.

    Spór dotyczył roszczenia o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości, z którym właściciele pozbawieni prawa własności nieruchomości niezgodnie z postanowieniami dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy z dnia 26 października 1945 roku (przyp. „Dekretu Bieruta”) wystąpili wobec pozwanego miasta stołecznego Warszawy, które z kolei wcześniej oddało tę nieruchomość w posiadanie zależne (w najem lokatorom komunalnym) i czerpało pożytki z czynszu. W takiej sytuacji byli właściciele, którzy odzyskali swoją własność częstokroć kierują żądania o zapłatę za bezumowne korzystanie z nieruchomości warszawskich, za okres do 10 lat wstecz. Problematycznym okazało się zagadnienie czy zobowiązanym do zapłaty w takich sprawach powinno być m. st. Warszawa (ew. Skarb Państwa w jego imieniu), czy może inne osoby, które rzeczywiście, faktycznie, korzystają z cudzej własności – a więc przede wszystkim lokatorzy komunalni.

    STAN PRAWNY

    Dokonując analizy tego zagadnienia należy pamiętać, iż zgodnie z art. 336 k.c., posiadaczem samoistnym rzeczy (w tym wypadku nieruchomości) jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel. Posiadaczem zależnym jest natomiast osoba, która faktycznie włada cudzą rzeczą jak użytkownik, najemca, dzierżawca, zastawnik itp., niemniej jest podporządkowana właścicielowi lub posiadaczowi samoistnemu na podstawie stosunku prawnego (najczęściej umowy) uprawniającego go do władania rzeczą. Posiadacz samoistny nie traci posiadania przez oddanie rzeczy drugiemu
    w posiadanie zależne (art. 337 k.c.), a ponadto domniemywa się, że posiadanie jest zgodne z prawem (art. 341 k.c.).

    Warto przypomnieć w tym miejscu treść innej uchwały Sądu Najwyższego podjętej w powiększonym składzie 7 sędziów dnia 19 marca 2013r. (sygn. akt: III CZP 88/12): „Współwłaściciel może domagać się od pozostałych współwłaścicieli, korzystających z rzeczy wspólnej z naruszeniem art. 206 k.c. w sposób wyłączający jego współposiadanie, wynagrodzenia za korzystanie z tej rzeczy na podstawie art. 224 § 2 k.c. lub art. 225 k.c.” W uzasadnieniu do wspomnianej uchwały Sąd Najwyższy odniósł się do odmiennego traktowania wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy oraz pożytków i innych dochodów z rzeczy, które wyodrębnił od prawa do używania rzeczy. Za element korzyści płynących dla właściciela na podstawie art. 207 k.c., rozłączny od wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy, uznał prawo pobierania pożytków z rzeczy.  Wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy wskazał natomiast jako element wynikający
    z korzyści polegającej na osobistym używaniu rzeczy, określony w art. 224 i 225 k.c.     

    PRZEDAWNIENIE ROSZCZEŃ

    Wierzytelność o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy, zgodnie z orzecznictwem sądowym, nie jest okresowa – przedawnia się odpowiednio z upływem 3 lat, gdy jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i z upływem 10 lat w pozostałych przypadkach. Reguły te są w pewien sposób modyfikowane w przypadku lokali. Zgodnie bowiem z art. 18 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane, aby do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczały właścicielowi odszkodowanie. Ustawa nie uzależnia przy tym powstania zobowiązania do zapłaty odszkodowania od istnienia dobrej lub złej wiary. Istotne jest jedynie zajmowanie lokalu bez ważnego tytułu prawnego. Jest to świadczenie okresowe – roszczenie
    o zapłatę przedawnia się za każdym razem z upływem 3 lat.

    WNIOSKI

    Sąd Najwyższy uznał, że pozwanym w sprawie o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z takiej nieruchomości nie może być posiadacz samoistny (miasto stołeczne Warszawa), skoro faktycznie zajmowali ją lokatorzy. Jednocześnie z uchwały wynika, iż miasto może zostać pozwane z tytułu zwrotu pobranych pożytków cywilnych (art. 225 § 2 k.c.)

    Sąd Najwyższy nie przesądził o tym, czy posiadacz zależny (np. najemca, lokator) jest zobowiązany względem właściciela do zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy. Wręcz przeciwnie – gdyż w uzasadnieniu wyraźnie odciął się od jakiegokolwiek automatyzmu w tym zakresie wskazując, iż wymagałoby to każdorazowego rozważenia spełnienia przesłanek tego obowiązku z art. 224 § 2 i art. 225 w związku z art. 230 k.c., a w szczególności stwierdzenia posiadania lokalu w złej wierze, jeżeli wynagrodzenie za korzystanie miałoby objąć okres wykraczający poza chwilę, w której posiadacz zależny dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu przez właściciela powództwa o wydanie lokalu.

    Nie sposób nie zadać sobie pytania o to, jak w takim razie winny wyglądać wzajemne roszczenia i rozliczenia w podobnych sytuacjach? Uchwała takiej odpowiedzi nie zawiera, niemniej da się przedstawić trzy potencjalne scenariusze mogące nastąpić w aktualnym stanie prawnym (brak ustawy reprywatyzacyjnej).

    W stanie faktycznym analizowanej sprawy, czynsze te płacili lokatorzy miastu stołecznemu Warszawie. Uzasadnionym wydaje się wniosek, że skoro to nie miasto było właścicielem budynku, to były to świadczenia nienależne w rozumieniu art. 410 § 2 k.c. zatem stanowiły dla miasta bezpodstawne wzbogacenie. Kwestią nierozstrzygniętą pozostaje, czy miasto stołeczne Warszawa może być zobowiązane do ich zwrotu, czy nie zużyło uzyskanych czynszów w taki sposób, że przestało być wzbogacone oraz czy w ogóle powinno było liczyć się z obowiązkiem takiego zwrotu (art. 409 k.c.).

    Otwarta pozostaje również kwestia oceny prawnej kumulacji roszczeń po stronie właściciela (o zwrot pożytków cywilnych od miasta oraz wynagrodzenie za bezumowne korzystanie od lokatorów). Z jednej strony jest on uprawniony do żądania od posiadacza samoistnego (miasta stołecznego Warszawy) zwrotu uzyskanych pożytków (czynszów) na podstawie art. 224 i nast. Kc i to nawet tych, które miasto już zużyło, a z drugiej – do otrzymania od osoby faktycznie zajmującej nieruchomość (posiadacza zależnego) wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości bądź w przypadku lokalu – odszkodowania.

    Można także dopuścić taką interpretację, w której posiadacz samoistny (miasto stołeczne Warszawa) w takiej sytuacji jest zobowiązany równocześnie do zwrotu pobranych pożytków (czynszów) właścicielowi, jak również do zwrotu tych samych czynszów lokatorom, od których je bezpodstawnie pobierał. Należy jednak zaznaczyć, iż ten ostatni wariant został poddany krytyce w uzasadnieniu omawianej uchwały, gdzie Sąd Najwyższy w ostatnich słowach wskazywał, że sprawa wymaga uwzględnienia wzajemnych relacji między roszczeniem o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy a roszczeniem o zwrot pożytków lub ich wartości i dokonania oceny, czy ewentualnie próba realizacji obu tych roszczeń nie wykraczałaby poza ramy celu przypisanego im przez ustawodawcę.

    r.pr. Dariusz Śmiłek

  • Kogo pozwać za bezumowne korzystanie?

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    , ,

    Nierzadko zdarza się, iż podmiot nie mający tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości oddaje ją do korzystania dalszemu podmiotowi np. na podstawie umowy najmu.

    W takim stanie faktycznym zapadła uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2017 r. (sygn. akt III CZP 84/16), którą przesądzono iż korzystanie z nieruchomości przez posiadacza samoistnego, który oddał rzecz do używania najemcy, polega wyłącznie na pobieraniu pożytków cywilnych (art. 224 i 225 k.c.). W tym zakresie można zatem pozwać posiadacza samoistnego pomimo oddania nieruchomości w posiadanie zależne o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie.

     

    r.pr. D. Śmiłek

  • Źródło szkody a rodzaj decyzji administracyjnej

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    , ,

    Jeśli ostateczna decyzja została wydaną przed dniem 1.9.2004 r., zaś jej nieważność lub wydanie z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzono po tym dniu, to do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej na skutek wydania tej decyzji należy stosować art. 160 § 1, 2, 3 i 6 k.p.a. (Uchwała Pełnego Składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 31.3.2011 r., III CZP 112/10).

    Generalnie przyjmuje się, iż odpowiedzialność odszkodowawczą za szkodę, jakiej źródłem jest wadliwa decyzja administracyjna można wiązać zarówno z faktem wydania decyzji konstytutywnej, tworzącej najczęściej nowy stan prawny, którego skutkiem jest odjęcie przysługującego poszkodowanemu prawa (np. decyzja o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego), jak i z faktem wydania decyzji deklaratywnej (np. decyzja komunalizacyjna).

    Jak czytamy w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego w Łodzi Wydział I Cywilny z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt I ACa 91/15): „W tym drugim przypadku decyzja deklaratywna stanowi w istocie potwierdzenie skutków prawnych (stanu prawnego czy sfery prawnej), utworzonych ustawą bądź orzeczeniem sądowym o charakterze konstytutywnym lub wcześniej wydanego konstytutywnego aktu administracyjnego. Taka decyzja nie tworzy więc nowego stanu prawnego, lecz istniejącym już stanom prawnym nadaje określony kształt prawny, wywołując w tym zakresie skutki ex tunc. Pomimo że ze swojej istoty doprowadzić ma ona do stabilizacji sfery prawnej utworzonej przepisami ustawy, treścią orzeczenia sądowego czy też konstytutywnego aktu administracyjnego, to może zdarzyć się, że jest ona źródłem szkody wówczas, gdy w swojej treści stwierdza istnienie węższej sfery prawnej, aniżeli przysługująca danemu podmiotowi. Szkodę zaistniałą w dacie wykonania decyzji, stanowi wówczas różnica pomiędzy przysługującą poszkodowanemu rzeczywistą sferą prawną a stwierdzoną w treści decyzji deklaratywnej, gdyż to właśnie wówczas błędnie określona zostaje stabilizowana decyzją sfera prawna. Pomiędzy szkodą w tym rozumieniu, a wydaniem decyzji, istnieje też wówczas normalny związek przyczynowy, albowiem gdyby nie było wadliwej decyzji deklaratywnej, to szkoda nie powstałaby”.

    Z powyższego wynika jednoznaczny wniosek, iż jeśli wadliwa decyzja komunalizacyjna (która została uznana za wydaną z naruszeniem prawa z uwagi na nieodwracalne skutki prawne) nie była poprzedzona innym aktem pozbawiającym poszkodowanego lub jego następcę prawnego własności nieruchomości (np. decyzją o ustanowieniu użytkowania wieczystego, decyzją o odmowie przyznania prawa własności czasowej, decyzji uchylającej decyzji o niepodpadaniu pod reformę rolną lub postanowieniem stwierdzającym nabycie przez Skarb Państwa nieruchomości przez przemilczenie) to taka niezgodna z prawem decyzja komunalizacyjna może stanowić źródło szkody gdyż jej wydanie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą w postaci braku możliwości zaspokojenia roszczenia o zwrot nieruchomości.  

    r.pr. D. Śmiłek

  • Odszkodowanie wolne od podatku

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    ,

    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągane przez podatnika (art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej: PIT), z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku (art. 21, 52, 52a, 52 c PIT), bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.

    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 PIT, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkami tam wskazanymi.

    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 pkt 29 PIT wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z tytułu odszkodowania wypłacanego stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami.

    Z powyższego wynika, iż przypadku gdy odszkodowanie będzie wypłacone na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami (np. na podstawie art. 215 dotyczącego odszkodowań za nieruchomości na „gruntach warszawskich”) to będzie korzystać z ww. zwolnień przedmiotowych i przychód taki będzie wolny od podatku.

    r.pr. D. Śmiłek

  • Stwierdzanie nieważności decyzji niezgodne z Konstytucją.

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    , ,

    Art. 156 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadza dwa wyjątki od zasady stwierdzania nieważności decyzji administracyjnej tj. (a) istnienie nieodwracalnych skutków prawnych oraz (b) upływ czasu.

    Jeśli chodzi przesłankę wyłączającą możliwość stwierdzenia nieważności decyzji w postaci 10 letniego okresu od dnia jej doręczenie lub ogłoszenia to dotyczy to tylko niektórych wad decyzji. Po upływie dziesięciu lat od wydania lub ogłoszenia decyzji nie jest bowiem możliwe stwierdzenie jej nieważności, mimo że została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bądź wydana mimo uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną, bądź została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, bądź też zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

    Przepis powyższy dopuszcza z kolei możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa nawet pomimo upływu 10 lat od dnia jej wydania lub ogłoszenia. 

    Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. (sygn. akt P 43/13): Art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

    W zakresie skutków takiego wyroku w uzasadnieniu czytamy:: Wyrok stwierdzający niekonstytucyjność art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie opisanym w sentencji ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu. Stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Trybunał wskazuje na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa.”

    Obecnie zatem jest nadal możliwe stwierdzanie nieważności decyzji.

    r.pr. D. Śmiłek

  • Decyzja o sprzedaży lokali nie jest źródłem szkody

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    Zgodnie uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2015 r. (III CZP 22/15) jeżeli stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji odmawiającej byłemu właścicielowi przyznania prawa do gruntu na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), źródłem poniesionej przez niego (jego następców prawnych) szkody nie jest decyzja zezwalająca na sprzedaż lokalu w budynku położonym na nieruchomości, także w razie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

    Judykat ten zapadł w stanie faktycznym gdzie wydanie decyzji o sprzedaży lokalu poprzedziło wydanie odmownej decyzji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej.

    M.zd. uchwała ta nie znajdzie zastosowania w stanie faktycznym gdy w okresie braku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej dojdzie do rozporządzenia nieruchomością dekretową na podstawie decyzji administracyjnej (np. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz podmiotu trzeciego). W takiej sytuacji w przypadku stwierdzenia nieważności takiej decyzji lub stwierdzenia iż została ona wydana z naruszeniem prawa, decyzja taka może stanowić źródło szkody i być podstawą do dochodzenia odszkodowania na postawie art. 160 k.p.a..

    r.pr. D. Śmiłek

  • Obrót nieruchomościami warszawskimi a prawo pierwokupu Gminy

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    ,

    Właściciel „niezabudowanej nieruchomości warszawskiej” który uzyskał użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 Dekretu i wystąpił z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, uzyskując prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie po dniu 13 października 2005 r. rozporządzając prawem własności takiej nieruchomości musi liczyć się z ograniczeniami wynikającymi z ustawy o gospodarce nieruchomościami.

    Na podstawie bowiem ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 109 ust. 1 pkt 1) Gminie przysługuje ustawowe prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży niezabudowanej nieruchomości nabytej uprzednio przez sprzedawcę od Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego.

    Powyższe stanowisko zostało wyraźnie potwierdzone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 06 marca 2015 r. (sygn. akt 111/14) gdzie wywiedziono, iż „Gminie przysługuje prawo pierwokupu na podstawie art. 109 ust. 1 punkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) w przypadku sprzedaży niezabudowanej nieruchomości nabytej w drodze decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przyznanego na podstawie art. 7 ust. 1, 2, 3 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279 ze zm.), w prawo własności nieruchomości.”

    r.pr. Dariusz Śmiłek

  • Art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami badany przez Trybunał Konstytucyjny.

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    Obecnie w Trybunale Konstytucyjny (sygn. akt P 6/13)z inicjatywy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie toczy się sprawa dot. art. 215 ust. 2. Pytanie Sądu Administracyjnego zmierza do ustalenia czy art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami w zakresie, w jakim uzależnia prawo do odszkodowania od pozbawienia poprzedniego właściciela nieruchomości bądź jego następców prawnych faktycznej możliwości władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 roku, jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP?

    Uznanie wskazanego przepisu za niekonstytucyjny rozszerzyłoby ewentualny krąg uprawnionych do odszkodowań za „nieruchomości warszawskie”.

     

    r.pr. Dariusz Śmiłek

  • Kontrowersja rozstrzygnięta!!!

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    ,

    Do dnia 10 kwietnia 2011 r. zgodnie z art. 16 § kodeksu postępowania administracyjnego (kpa)   decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Tak rozumiana „ostateczność decyzji” stosowana była przez sądy na tle art. 160 §6 kpa wedle którego roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo decyzja, w której organ stwierdził, w myśl art. 158 § 2 kpa , że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art.156 § 1 kpa.

    W Uchwale składu 7 sędziów z dnia 20 stycznia 2015 r. Sądu Najwyższy stwierdził jednak: „Jeżeli w wyniku wydania przed dniem 1 września 2004 r. decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, strona poniosła szkodę, a właściwy minister lub samorządowe kolegium odwoławcze stwierdziło – po tym dniu, lecz przed dniem 11 kwietnia 2011 r. – nieważność tej decyzji albo jej wydanie z naruszeniem prawa, termin przedawnienia roszczenia o odszkodowanie przewidziany w art. 160 § 6 k.p.a. rozpoczyna bieg z chwilą bezskutecznego upływu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w razie jego złożenia – z chwilą wydania decyzji po ponownym rozpatrzeniu sprawy.”

    r.pr. Dariusz Śmiłek

  • „Dodatkowa” podstawa odszkodowań za grunty warszawskie

    Autor:

    r.pr. Dariusz Śmiłek

    w kategorii

    Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2014 r. (sygn. akt III CZP 49/14):

    „Jeżeli stwierdzono nieważność decyzji administracyjnej odmawiającej przyznania byłemu właścicielowi nieruchomości prawa własności czasowej na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), źródłem poniesionej przez niego (jego następców prawnych) szkody może być także wydana z naruszeniem prawa decyzja zezwalająca na sprzedaż lokali w budynku położonym na tej nieruchomości.”

    źródło: http://www.sn.pl/orzecznictwo

    UWAGA: uchwałą w składzie 7 Sędziów z dnia 03 września 2015 r. (III CZP 22/15 Sąd Najwyższy orzekł iż „jeżeli stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji odmawiającej byłemu właścicielowi przyznania prawa do gruntu na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), źródłem poniesionej przez niego (jego następców prawnych) szkody nie jest decyzja zezwalająca na sprzedaż lokalu w budynku położonym na nieruchomości, także w razie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.”

    r.pr. Dariusz Śmiłek