Zgodnie z art. 7 ust. 1 Dekretu warszawskiego w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę dotychczasowy właściciel lub jego następca prawny, a także użytkownik (w przypadku gdy grunty oddane były na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie) mogli zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym (obecnie prawo użytkowania wieczystego na podstawie art. 40 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. 1969 r. Nr 22 poz. 159)) lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną (obecnie prawo użytkowania na podstawie art. 40 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. 1969 r. Nr 22 poz. 159)).
Termin do złożenia odpowiedniego wniosku był jednak terminem prawa materialnego i jego bezskuteczny upływ – wskutek niezłożenia wniosku – powodował wygaśnięcie przysługującego byłemu właścicielowi, jego następcy prawnemu lub użytkownikowi uprawnienia. Jednocześnie nie miało przy tym znaczenia, z jakich powodów doszło do niezłożenia omawianego wniosku w terminie dekretowym gdyż termin ten jako termin prawa materialnego nie jest przywracalny (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2006 r. I OSK 32/2006).
Jednocześnie samo złożenie wniosku w terminie nie było wystarczające. Po myśli art. 7 ust. 1 dekretu uwzględnienie wniosku właściciela o przyznanie prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) uzależnione było jeszcze od spełnienia następujących przesłanek:
- dotychczasowy właściciel musiał posiadać grunt w dacie złożenia wniosku w przypisanym prawem terminie. Z posiadaniem gruntu związane było immanentnie uprawnienie przyznane właścicielowi do złożenia wniosku w trybie art. 7 ust. 1 dekretu.
- korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dawało się pogodzić z przeznaczeniem tego gruntu według planu zabudowania.
Skutkiem braku posiadania nieruchomości warszawskiej przez dany podmiot było niewątpliwie to, iż nawet gdyby wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu w trybie dekretowym został przez niego złożony podlegałby on odrzuceniu jako pochodzący od osoby nieuprawnionej. Ustawodawca wykluczył bowiem zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z kręgu osób uprawnionych do złożenia wniosku osoby, które nie posiadały gruntu w dacie złożenia wniosku (zob. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2002 r. I SA 1482/2000).
r.pr. Dariusz Śmiłek
Dodaj komentarz